Bedrijfsprofiel Stichting Olle

In oktober 2001 ben ik terecht gekomen in een zelfhulpgroep van een stichting die zich bezig hield met gokken en de daarbij komende problemen. Het ging er echter vooral over jou als mens. Ik kwam daar depressief, maar heb mij langzaam en met kleine stapjes (hoe graag ik ook grote stappen had willen nemen, dat ging gewoon niet) weten te ontwikkelen. Wekelijks vertelde ik gedeeltes van ¿mijn verhaal¿, waarop reacties uit de groep kwamen die mij verder zouden helpen. Ik merkte echter wel dat ik heel erg iemand miste die precies wist wat ik bedoelde, het ging allemaal zo moeizaam. Ik had zoveel behoefte aan herkenning, want veel energie om uit te leggen had ik niet. Het alsmaar uit moeten leggen versterkte vaak mijn machteloosheid. Gedurende mijn tijd in deze groep ben ik zeker veel verder gekomen met mijzelf, want op de lange termijn doet het ook goed om met mensen te praten die het niet herkennen. En wat er altijd aanwezig was, was een sfeer van vertrouwen, veiligheid en waardering. Hoewel ik dat niet altijd zo voelde door mijn negatieve gedachten, is dat er altijd geweest. Tijdens de weg die ik tot een jaar verder afgelegd had, is duidelijker dan ooit naar voren gekomen dat ik het gevoel miste betekenis te hebben voor iets of iemand. Dat zat erg diep, dus hoe mensen ook het tegenovergestelde zeiden en lieten zien, ik geloofde hen simpelweg niet. In deze groep kwam eens in de twee weken een man, die langzaamaan mijn maatje is geworden. Samen met hem is het idee ontstaan een 'eigen' groep te beginnen voor mensen met depressies. Ik zag natuurlijk overal beren op de weg en natuurlijk was ik ervan overtuigd dat ik dat nooit zou kunnen. Gezamenlijk zijn wij begin 2003 tóch gaan brainstormen en hebben wij besloten de plannen tot uitvoer te laten komen: een zelfhulpgroep voor mensen met depressies. Het ging toen wat beter met me en ik zat in wat rustiger vaarwater, dus de tijd leek er rijp voor. Ik ben gaan zoeken op o.a. het internet om te inventariseren wat er op landelijk niveau bestaat op dit gebied, maar heb niets gevonden. Al mijn mailtjes werden negatief beantwoord: er bestond niet zo¿n groep? raar maar waar. Mocht er wel een dergelijke groep bestaan, dan is deze helaas erg moeilijk te vinden. De groepen die er wél zijn, worden vaak begeleid door een professionele hulpverlener. Juist dat willen wij niet, omdat wij herkenning een essentiële bindingsfactor vinden. Dit alles stimuleerde ons: we besloten er een stichting van te maken. Allereerst moesten er mensen bijgezocht worden die mee zouden willen helpen met het opzetten van de stichting en daarmee ook de zelfhulpgroep. Er bleken mensen in onze omgeving te zijn die dat graag wilden doen. Op dezelfde manier zochten wij mensen voor het bestuur, en ook hen vonden wij in onze nabije omgeving. We gingen aan de slag, er stond veel te gebeuren: het zoeken van een locatie, financiële middelen zoeken, invulling van de zelfhulpgroep bespreken, e.d. We zijn regelmatig bij elkaar gaan zitten om te vergaderen